Nie szukaj Mnie daleko. Nie przychodzę w hałasie ani w pośpiechu – przychodzę cicho, tak jak cichutko bije Twoje serce, kiedy jesteś zmęczony, zagubiony albo po prostu masz dość. Przychodzę do Ciebie takim, jaki jesteś. Nie wymagam, żebyś był święty. Nie czekam, aż będziesz idealny. Czekam na Ciebie… od dawna.
Może brakuje Ci sił. Może upadłeś po raz kolejny. Może Twoje serce jest pełne ran, których nikt nie widzi. Może jesteś sam, choć wokół masz tylu ludzi. Ja to wszystko znam. I nie przychodzę, by Cię pouczać – przychodzę, żeby Cię podnieść. Żebyś poczuł, że nie jesteś sam. Jedno Twoje: „Jezu, przyjdź” – i jestem.
Kiedy patrzę na Ciebie, nie widzę błędów. Widzę serce, które czasem potrzebuje odpoczynku. Widzę tęsknotę, której nie potrafisz nazwać. Widzę dobro, które w Tobie jest, choć czasem w nie nie wierzysz. Adwent nie jest po to, żebyś się zmęczył. Adwent jest po to, żebyś zatęsknił. Za pokojem, którego nie daje świat. Za ciszą, której tak Ci brakuje. Za Miłością, która nie zawodzi.
Będę przy Tobie cały ten Adwent – w Twoich porankach, kiedy ciężko się podnieść. W Twojej pracy, kiedy znów będziesz zmęczony. W Twoim domu – nawet jeśli jest w nim cicho i zbyt pusto. W Twoim sercu – nawet jeśli wydaje Ci się twarde albo zgaszone. Ja naprawdę jestem blisko, bliżej niż myślisz. A kiedy nadejdzie ten szczególny dzień… chciałbym znaleźć w Tobie choć małe miejsce. Kawałek serca, który powie: „Jezu, dobrze, że przyszedłeś.”